december 2018
M T W T F S S
     
 12
3456789
10111213141516
17181920212223
24252627282930
31  

Klein Amsterdam en omgeving met sporen uit de IJstijd

Dorpsgenoten.
Wandelend door de gemeente Voorst of iets over de grens ontmoet Wiel Palmen personen die volgens hem iets te vertellen

hebben. Gerrie Groenewold maakt de foto. Vandaag een wandeling door Klein Amsterdam en omgeving met Willie en JoopWilbrink.

 

Klein Amsterdam ligt in het zuiden van de gemeente Voorst tussen Klarenbeek en Zutphen. Dat vertelt Wikipedia. Klein Amsterdam, niet meer dan een paar straten, maar wel met een geschiedenis die reikt van de IJstijd tot Vitalis aan de Hengelderweg, een biologisch zaadteeltbedrijf van groentezaden.

Zeker is dat deze streek al bewoond is vanaf het begin van onze jaartelling. 
Om een beeld van een dorp te krijgen ga je op bezoek bij authentieke bewoners. Een van hen is Joop Wilbrink. Hij is getrouwdmet Willie Hensbergen, uit Voorst weliswaar, maar die afstand mag geen naam hebben. Grootvader Wilbrink kwam uit Hall en begon zijn boerenbedrijf in Klein-Amsterdam. Vader Wilbrink begon zijn boerenbedrijf op Grootsoeren. Joop heeft daar tot1998 geboerd.

De naam
Waar de naam van Klein Amsterdam toch vandaan komt? Joop wijst naar de Breestraat en Gravenstraat, die dicht bij elkaar liggen en dat zou in Amsterdam ook zo zijn. Maar de Breestraat ligt in Amsterdam Oost en de Gravenstraat in het centrum van die stad. In de statistische gegevens van 1840 komt de buurtschap niet voor, wel Noord-Empe. In een plaatsengids is Klein Amsterdam wel te vinden, naast Noord-Empe. Volgens Wilbrink gaat Klein Amsterdam van De Viersprong (einde Gravenstraat) tot de driehoek (Gravenstraat- Heuvelderweg-Diederikstraat). Misschien is de naam wel een uit de hand gelopen grap, want volgens Joop heeft de buurtschap wel humor. In een van de optochten in Voorst liep ook ‘de burgemeester’ van Klein Amsterdam mee.

De ijstijd laat sporen na
Praten met Wilbrink is ook een kortegeschiedenisles over het boeren bedrijf. Het geslacht Wilbrink-Oldenampsen gaat terug tot 1600, het waren boeren en caféhouders. Joop heeft in 1998 ‘de klompen aan de wilgen gehangen’, zoals hij het zegt. Naast zijn boerderij heeft hij een nieuw huis neergezet. Zijn dochter met haar gezin woont nu op het ouderlijk huis. De ruilverkavel ing heeft veel veranderdin die omgeving en gezorgd voor open ruimten met natuur en mooie doorkijkjes, niet gehinderd door afrastering. ‘En inderdaad, de omgeving, zo in het binnenland, met zijn vrij aaneengesloten landbouwgebied en waar je eigenlijk nooit komt, is prachtig. Je ziet in het landschap nog de verhogingen in weilanden (kampen), de pingo, een kolk met enigszins opstaande wallen, in de IJstijd ontstaan in een gebied met permafrost (zo genoemd als de grond twee jaar achter elkaar bevroren is geweest). Door het uitzetten van bevroren/bevriezend grondwater wordt een laag bevroren grond opgetild.

Winkels
Lang geleden waren er al winkels. Bijvoorbeeld de bakkerij van Van de Brink, nu een bedrijf in veevoer en aanverwante artikelen. En dan is er het winkeltje van de Huismans aan de Diederikweg, waar echt alles te koop is.
Groot Soeren aan de Hengelderweg is een van de oudste boerderijen ten westen van de IJssel. De hoeve staat namelijk al vermeld in de lijst van goederen die in 1405 werd gemaakt voor de Sint Salvator-abdij in Prüm, de eigenares van veel onroerend goed in Nederland en Duitsland. De in die lijst genoemde boerderijen waren er al in 893, maar toen nog naamloos.

De verrassing
Helemaal zeker weet je dat deze streek al sinds de oudheid bewoond is, als er zestig paalgaten gevonden worden bij de bouwvan het huis van de Wilbrinks. ‘Dat wil dus zeggen dat daar paalwoningen of schaapskooien gestaan hebben’, vertelt Wilbrink. Een paalwoning staat op palen op het vasteland waar gevaar is van eventueel komend water. De hoogte van de Soerense kamp is gelijk aan de hoogte van de huidige IJsseldijk van nu. Het IJsselwater kon dus heel ver, tot hier op de kamp, komen. Een heel verhaal over een gebiedje dat niet meer dan een paar straten beslaat. Met wel twee goede vertellers, Willie en Joop Wilbrink.

______________________________

 Eerste prijs voor Oortveldruiter Jan Garrits

EMPE.- Jan Garrits reed naar Bunschoten voor een 40+-wedstrijd. Dit soort wedstrijden zijn altijd erg gezellig, maar dat wil nog niet zeggen dat er niet fanatiek gestreden wordt. Vorig jaar had Jan daar ook gewonnen en dat kunststukje wilde hij graag nog eens herhalen. Jan reed mee in de klasse L met zijn paard Krap An, sprong een keurig foutloos parcours en daarna de barrage op snelheid en snel ging het.
De eerste drie zaten qua tijd heel dicht bij elkaar. Jan kon opnieuw het oranjelint van de 1e prijs ophalen. Er waren tevens mooie prijzen te winnen die je paard wel erg op prijs zou stellen. Jan won een zak brokken en verzorgingsproducten voor het paard. I

______________________________

Gerard van Dalen: van directeur tot wijnboer

KLEIN AMSTERDAM.- “Mijn nieuwe imago is dat ik altijd zwarte nagels heb.” Aan het woord is Gerard van Dalen, al 25 jaar directeur van het Twellose Van Dalen Installatietechniek en sinds vorig jaar ook wijnboer.“Toen ik het installatiebedrijf in 1992 overnam van mijn vader waren er een stuk of vijftien mensen in dienst. Dat zijn er nu ongeveer 120”, zegt hij trots. “Maar met het groeien van het bedrijf, groeide ook de rompslomp. Ik hou er helemaal niet van om me bezig te houden met wetten, regels en juridische zaken.” En dus besloot Gerard zijn energie op iets nieuws te richten, naast zijn werk in het installatiebedrijf. “Ik ben graag buiten en vind het fijn gewoon met m’n ‘poten in de modder’ te staan. Bovendien riep ik al jaren dat ik ‘iets’ met druiven wilde”, lacht de 50-jarige Klarenbeker. Samen met zijn vriendin Alette betrok  Gerard in 2014 de nieuwe woning die het stel bouwde aan de Gravenstraat. Met het inplanten van de eerste drieduizend druivenplanten werd wijngaard Gravendael daar in april 2014 geboren. “Afgelopen voorjaar hebben we de tweede lichting, nog eens tweeduizend wijnplanten, neergezet. Kwestie van risicospreiding om dat niet allemaal tegelijk te doen”, klinkt het nuchter. Als alles goed gaat, oogsten Gerard en Alette volgend jaar voor het eerst hun eigen druiven die geschikt zijn om wijn mee te maken. “Maar je weet het nooit natuurlijk”, rationaliseert Gerard gauw. “Er hoeft maar een beetje teveel regen te vallen en de oogst is mislukt bijvoorbeeld.” Maar hij gaat natuurlijk uit van een succes en dat betekent dat er na de oogst zo’n vijfduizend liter wijn gemaakt kan worden. “Dat doen we niet zelf, veel te moeilijk. We willen de boel niet op het laatste moment verknallen”, vindt Gerard. “Wijn maken is een vak en niet iets dat je er zomaar even bij doet.” In de weekenden en ’s avonds als het nog licht is zijn Gerard en Alette in de wijngaard aan het werk, zo’n duizend uur per jaar. “Vooral het snoeien is belangrijk. Ik heb vorig jaar eerst een collega-wijnboer gebeld voor ik het aandurfde, die wijnplanten moeten net boven de grond worden afgeknipt. Ik was bang dat ik de hele wijngaard om zeep zou helpen”, blikt Gerard terug. “Maar een wijnplant kan wel zes meter per jaar groeien, dus er was niks aan de hand.” Uit zijn hoofd lepelt Gerard de geschiedenis van de wijnbouw in Nederland op. “Da’s helemaal niet zo nieuw hoor, de Romeinen deden het al. En Gelderland is zelfs de grootste wijnbouwprovincie van Nederland.” Tot zover het unieke element van Gravendael. Of toch niet? Er worden vijf rassen verbouwd en één daarvan is wel degelijk uniek. “We verbouwen onder andere souvignier gris”, zegt Gerard glunderend. “Daarmee zijn we de eerste in Nederland, dat is ons experiment.” Verder experimenteert Gerard niet, hij wil eerst de fijne kneepjes van het vak goed onder de knie hebben voor hij verder kijkt. “Er komt nog heel wat bij kijken. Ik heb een soort druivenbijbel op mijn nachtkastje liggen, zit in studiegroepjes met collegawijnboeren en verder is het vooral leren van je fouten”, constateert hij eenvoudig. “Ik heb bijvoorbeeld in het begin wat planten ingeplant en daarbij aarde om de stam heen laten liggen. Dan heb je dus een heuveltje  en dan loopt het water weg van de wortels. Dat was niet zo handig.” Ondanks zulke foutjes geniet Gerard enorm van zijn wijngaard en het wonen op het platteland. “Het is echt een verrijking om dit te doen. Ik ontmoet hele andere mensen dan ik de afgelopen 25 jaar in de bouw tegenkwam en ik leef op deze plek veel meer met de natuur. Ik ben een gelukkig mens.”

Meer informatie over de wijngaard van Gerard is te vinden op www. gravendael.com en Facebook.com/gravendael.

 ______________________________

Twaalfde snertwandeltocht groot succes

 

KLEIN AMSTERDAM.- De twaalfde snertwandeltocht in Klein Amsterdam was, ondanks de regen in de middag, een groot succes. Vanaf 08.30 uur kon er gestart worden voor een wandeltocht van 10, 15, 20 of 25 kilometer. Er was een record aan deelnemers. De 300 wandelaars liepen door de prachtige omgeving van Klein Amsterdam, Voorst, Voorsterklei en Landgoed De Pol. Onderweg was er een rustpunt waar drinken en natuurlijk erwtensoep met roggebrood en spek te krijgen was. Volgend jaar wordt de snertwandeltocht weer georganiseerd door vrijwilligers uit de buurt.

 

 

Irma Tekelenburg nieuwe schutterskoningin

Koningin Irma Tekelenburg en haar koning Seno Albers.

KLEIN-AMSTERDAM.- Tijdens het afgelopen jaarlijkse buurtfeest werd Irma Tekelenburg de nieuweschutterskoningin van buurtschap Klein -Amsterdam. Binnen één uur was de klus geklaard voor het nieuwbakken lid van de buurtvereniging. Zij mocht dit jaar een bos bloemen, een heerlijk krentenbrood en de wisselbeker mee naar huis nemen. Overige winnaars zijn: Tineke Koote (staart), Paul Stokhof (rechter vleugel), Nathalie Bouwmeester (linker vleugel) en Dennis Hagen (kop).
 .

 Diamanten bruidspaar Gierman -Scholten

KLEIN AMSTERDAM.- Lammert Gierman en Gerrie Scholten vierden 25 juni hun diamanten huwelijksfeest. Beiden geboren en getogen in Klein Amsterdam, waar ze met een heel klein uitstapje naar Voorst, ook altijd gebleven zijn en nu nog wonen.Op de vraag: “Blijft u hier ook wonen”, wordt dan ook zeer beslist met ja geantwoord door beiden. Lammert Gierman werd in 1929 geboren aan de Heuvelderweg in een gezin met zeven kinderen. Na de lagere school in Empe was het werken geblazen.“Overal waar ze je nodig hadden ging je aan het werk. Mijn vader nam in het seizoen veel maai werk aan bij de landbouwers in de omtrek en dan moest iedereen meehelpen,” aldus Lammert. Wat later werkte hij nog een tijd bij Sarink (smederij) in het dorp, een paar maanden op een papierfabrieken drie en een half jaar bij eiergroothandel Harenberg in Zutphen. Uiteindelijk kwam hij bij Reesink in het magazijn terecht waar hij onder andere orders klaar zette. Daar bleef Lammert 25 jaar tot hij op zijn zestigste met pensioen ging. Thuis was er altijd werk in de grote groentetuin, de boomgaard en de ruime bloementuin. Gerrie Scholten kwam in 1936 ter wereld aan de Breestraat. Ook zij ging in Empe naar school en zodra de klassen doorlopen waren moest ook zij aan het werk. Ze werkte bij heel veel verschillende mensen: Bij van de Brink,Klein Hekkelder, thuis op de boerderij hielp ze mee en ze werkte ook nogin een hoedenzaak in de Sprongstraat in Zutphen. Gerrie hielp ook de ouders van Lammert aan de Heuvelderweg: ze waren praktisch buren. Kennen deden ze elkaar dus al, maar in 1952 sloeg de vonk pas over. Na drie jaar verkering togen ze op 25 juni met de auto naar het gemeentehuis in Twello om te trouwen. ’s Avonds werd er gefeest in De Twee Schimmels in Voorst. Lammert en Gerrie woonden eerst twee jaar bij haar ouders in en kregen toen een huis in de G.J. van Heuvenstraat in Voorst. Ze kregen drie kinderen waarvan er helaas een op 16-jarige leeftijd is overleden. Het wonen in het dorp beviel, vooral Gerrie, helemaal niet en in 1961 werd er een stuk aan het huis van haar ouders inde Breestraat gebouwd, zodat ze weer in Klein Amsterdam konden wonen. De beide dochters zijn getrouwd en wonen naast hen en in Voorst. Het diamanten paar heeft vijf kleinkinderen,een achterkleinkind; “en er is er een op komst”, vertelt de bruid trots. Het echtpaar Gierman redt zich nog vrij zelfstandig. Lammert loopt moeilijk,ze hebben een traplift naar de slaapkamer boven, maar verder is alles wat ze nodig hebben gelijkvloers. Af en toe bezoeken ze samen nog een bijeenkomst van de ANBO. Gerrie is al ruim veertig jaar lid van dameskoor Zanglust in Empe en trouw bezoekt ze de wekelijkse repetities. Ze wordt dan door twee leden van het koor opgehaald. Bovendien is zij druk met het breien van slofjes en dekentjes voor de achterkleinkinderen. Het huis aan de Breestraat is kleurrijk versierd ter ere van het bruidspaar,het hield donderdag receptie en een feest voor alle familieleden, buren en bekenden. Burgemeester Jos Penninx kwam vrijdagmiddag naar Klein Amsterdam om het diamanten paar te feliciteren namens de gemeente Voorst.

______________________________

Geslaagde wijn en kunstdag op Gravendael

KLEIN AMSTERDAM.- Afgelopen zondag 7 juni, werd de eerste Wijn & Kunstdag op Wijngoed Gravendael, gelegen aan Gravenstraat 27, gehouden. Onder een stralende zon kwamen velen het wijngoed en de ‘Kunst’ bewonderen en daarnaast genieten van een heerlijk wijntje. Gerard van Dalen en Alette van den Brul (staand geheel rechts), Kunstenaar Erik Zwaga (staand) te midden van enkele van zijn leerlingen. Wijn Rond 13.00 en 15.00 uur verzorgde Gerard van Dalen, eigenaar van Wijngoed Gravendael, goedbezochte rondleidingen over het wijngoed. Hij gaf onder andere aan dat rechts van zijn wijnhuis witte druiven en links rode druiven zijn gepoot en gaf tevens informatie over de bodem, soorten druiven, het maken van wijn en het ontstaan van deze wijngaard. Zo zijn er velden met druiven gepoot per jaar. Het duurt normaal drie jaar voor er geoogst kan worden. Natuurlijk werd er Nederlandse wijn geschonken. Helaas, om genoemde reden, nog niet de eigen wijn van de druiven van Gravendael. Er was wel een mooi alternatief, wijn van collega Wijngaard Hof van Twente. Voor meer informatie zie: www.gravendael.com. Kunst Kunstenaar Erik Zwaga, uit Brummen die zijn atelier heeft aan de Gravenstraat 30, kreeg van Gerard van Dalen en zijn vriendin Alette van den Brul de gelegenheid op hun jonge wijngoed te exposeren. Erik verzorgt al jarenlang diverse exposities en koos ervoor deze expositie met zijn leerlingen te presenteren. Erik is gespecialiseerd in het geven van fijnschildercursussen in olieverf en zodoende waren er vele sfeervolle stillevens, van hem en zijn leerlingen, te bewonderen. De kunstwerken kregen een plaats in de nieuwe grote schuur achter de woning, waar de werken goed tot hun recht kwamen. Je mag spreken van Kunst met een hoofdletter ‘K’. Alleen maar lovende woorden waren hier te horen. Voor meer informatie zie: www.erikzwaga.nl. OptredensMezzosopraan Alette van den Brul, mede-eigenaar van het wijngoed en vriendin van Gerard van Dalen, liet een aantal stukken ten gehore brengen. Gerard begeleidde haar hierbij op de piano. Er was ook een muzikale omlijsting door het vrouwenkoor Ludiek uit Brummen, onder leiding van dirigente Alette.

______________________________

 Wijn en kunstdag op Wijngoed Gravendael

KLEIN AMSTERDAM.- Op 7 juni is er een wijn en kunstdag op Wijngoed Gravendael. Tussen 11.00 en 17.00 uur zijn er schilderijen van leerlingen van de kunstschilder Erik Zwaga te bekijken. Naast de schilderijen van zijn leerlingen, toont Erik ook wat van zijn eigen werken. Het atelier van Erik, waar hij ook zijn fijnschildercursussen verzorgt, ligt tegenover wijngoed Gravendeal, vandaar dat de keuze voor een locatie, om het werk van zijn leerlingen en van hemzelf te tonen, al gauw op het wijngoed Gravendael is gevallen. Er zal tijdens de expositie gezorgd worden voor een muzikale omlijsting door het vrouwenkoor Ludiek uit Brummen. Daarnaast zal mezzosopraan Alette van den Brul een aantal stukken ten gehore brengen, begeleid op piano door Gerard van Dalen, beiden eigenaren van wijngoed Gravendael. Uiteraard is er een kop koffi e met iets lekkers, een hapje en drankje. Tijdens zo’feestdag op een Nederlandse wijngaard mag natuurlijk ook de Nederlandse wijn niet ontbreken. Helaas kan wijngoed Gravendael nog niet haar eigen wijn schenken maar de eigenaren zullen een prachtige wijn van een collega voor u uitzoeken. Rond 12.30 en 15.00 uur zal er een rondleiding worden verzorgd over het wijngoed. Hier krijgt u tevens informatie over de soorten druiven, het maken van wijn en het ontstaan van deze wijngaard. Erik Zwaga en zijn leerlingen zullen u het een en ander vertellen over de  tentoongestelde schilderijen en over de fijnschildercursussen die ook volgend cursusjaar weer van start gaan.   Wijngoed Gravendael, Gravenstraat 27, Klein Amsterdam.   Voor meer informatie: www.erikzwaga.nl en www.gravendael.com. ______________________________

Jubilaris ZV de Spreng

BRUMMEN – Onlangs hield de Zwemsportvereniging De Spreng uit Brummen/Eerbeek  de jaarlijks algemene ledenvergadering. Naast de gebruikelijke onderwerpen als het vaststellen van de jaarverslagen en de financiële jaarrekening was er aandacht voor een 40-jarig jubileum. Lex Verbeek ontving uit handen van de voorzitter een oorkonde en een boeket bloemen. De jubilaris is 40 jaar geleden lid geworden van de Eerbeekse Zwem- en Poloclub OKK. Deze vereniging fuseerde in 2000 met de Zwem- en Poloclub Brummen tot de ZV De Spreng. Lex Verbeek is met zijn 57 jaar nog steeds actief waterpoloër in het derde herenteam. De meest bijzondere eigenschap van hem als speler is zijn grote gevoel voor rechtvaardigheid. Hij zal niet nalaten tijdens de wedstrijden de scheidsrechter van dienst te wijzen op onrechtvaardig genomen beslissingen. Een eigenschap die hem zeer goed van pas komt als hij zelf als scheidsrechter aan de rand van het zwembad staat. Want hij dient zijn vereniging al gedurende een lange reeks van jaren als arbiter in de waterpoloregio Oost.

_______________________________

 Toertocht Kreidler club

KLEIN AMSTERDAM.- Twee jaar geleden is in het buurtschap Klein Amsterdam door een aantal fanatieke liefhebbers van oude bromfietsende Kreidler Club Klein Amsterdam opgericht. De club heeft haar thuisbasis op de zolder van Kunstgieterij Bruggeman aan de Kruisbosweg in Klein Amsterdam. Naast de vaak noodzakelijke sleutelavonden houdt de club hier haar vergaderingen en vinden er ook regelmatig de nodige andere festiviteiten plaats. Dit alles met maar één doel: het in ere en aan de praat houden van hun oude jeugdliefde Kreidler bromfiets. Ter gelegenheid van het tweejarig jubileum hebben de leden van de club zichzelf onlangs verrast met een nieuw bromfietsjack met daarop hun eigen logo. Zondag 19 april organiseert de club een toertocht voor iedereen die een bromfiets of solex bezit. Om 09.00 uur is er verzamelen en brommers-kieken aan de Kruisbosweg 5 in Klein Amsterdam en vanaf 10.00 uur wordt er vertrokken voor een rit van ongeveer 70 kilometer.Deelname is uiteraard gratis. Voor verdere inlichtingen kunt u secretaris Henk Dijkman bellen, tel. (06) 23 14 44 10. _______________________________

Ultraloop-avontuur valt in water door onveilige situatie in Mexico

12 maart 2015 09:00

Vanwege een criminele speling van het lot hebben Bas Strijker (40) uit de Voorster buurtschap Klein Amsterdam en zijn vader Jan (62) niet kunnen meedoen aan een ultraloop in Mexico. Op de avond voor de 80 kilometer lange Ultra Caballo Blanco, die voor 1 maart gepland stond, kregen de deelnemers in de stad Urique van de organisatie te horen dat er iets ernstigs was gebeurd. Nabij Urique waren twee politie-officieren geëxecuteerd en de gemeentelijke politiecommandant was ontvoerd. De organisatie kon de veiligheid van de lopers niet garanderen en gelastte het evenement af. Kort hierna betrad echter de gouverneur van de staat Chihuahua het podium. Hij gaf aan dat dit besluit overdreven was. Volgens hem kon de loop met een aangepaste route wél doorgaan. Bas Strijker en zijn in Oeken woonachtige vader – die hardlooptrainer is – besloten deze gok niet te nemen. „Je was daar niet in staat om belangrijke feiten te verzamelen”, vertelt de jongste van de twee. Bij verkenningstochten waren de Strijkers de vele papavervelden (van papaver wordt opium gemaakt, rh) langs de route door de Copper Canyon opgevallen. Aan de aangepaste, niet-officiële ultraloop (66 kilometer) heeft een grote groep indianen, een aantal Mexicanen, twee Japanners, een Tsjech en een Duitser meegedaan. De Strijkers zijn die dag per auto naar een plaats gebracht vanwaar ze een trein konden nemen naar Los Mochis aan de westkust. „Daar hebben we nog dolfijnen zien zwemmen. Al met al was het een hartstikke mooie reis. Als we hier ooit terugkomen dan huren we een plaatselijke gids in en gaan we lekker cultuur snuiven en tussendoor hardlopen.”

Tachtig kilometer rennen door Mexico

Het wordt een unieke ervaring voor vader en zoon Strijker uit Oeken. De twee lopen namelijk de 80 kilometer lange Copper Canyon Ultramarathon in Mexico. Daarmee zijn de Gelderlanders de tweede en derde Nederlander die dit ooit doen. Eerder liep een Limburger de monstertocht. De Copper Canyon Ultramarathon is ontstaan bij de Tarahumara, een indianenstam in de bergen van Sierra Madre. Deze indianen lopen blootvoets of op zelfgemaakte sandalen van autoband, met gemak een afstand van 80 kilometer zonder een centje pijn. Jan Strijker: ‘Ik had het boek gelezen over deze lopers en deze run. Mijn zoon en ik zijn zelf ook fervente hardlopers en zeiden tegen elkaar, als je daar toch eens aan mee zou kunnen doen?’ In december was het zover, toen zei zoon Bas tegen zijn vader: ‘We gaan naar Mexico!’ Suikerziekte Jan Strijker is een geoefend loper. Hij geeft dagelijks looptrainingen en heeft zijn eigen trimgroepen. Ook zoon Bas is een getraind loper maar heeft wel diabetes. Jan Strijker: ‘Ik loop al mijn hele leven lang, ook grote afstanden, zelfs de 100 kilometer. Ik geef zo’n 12 keer per week training en 1 keer per week loop ik een lange duurloop.’ Bas Strijker is 40 jaar en heeft dus diabetes. Vader Jan: ‘Dat betekent wel wat voor het lopen van lange afstanden. We stoppen elke drie kwartier tot een uur om bloed te prikken. Dan kun je zien of je nog door kan lopen of moet eten. Soms moet je dan ook effe wandelen anders kan je maag geen werk doen en heb je er nog niks aan. Het is de laatste grote oefening vandaag, daarna gaan we het twee weken rustig aan doen. Ik ben vorig jaar ook nog 5 dagen wezen oefenen in de warmte in Spanje’. Blote voeten Het bijzondere aan de Copper Canyon Ultramarathon is dat de indianenstam Tarahumara van oorsprong de wedstrijd op blote voeten of zelfgemaakte sandalen loopt. Jan Strijker: ‘Ik loop op gewone loopschoenen, heb wel geprobeerd barefootstyle te lopen, dat wil zeggen zonder een normale hakverhoging in je schoen maar dat kan ik niet. Mijn zoon doet het wel maar ik kan er niet aan wennen. Het is wel natuurlijker maar ik ben te gecultiveerd, mijn lichaam is teveel gewend aan hakken dus ik doe het niet’. Een zak met mais Aan de ultramarathon doen zo’n 600 deelnemers mee. Dat zijn 450 indianen en 150 buitenlanders. Het is een echte wedstrijd. Strijker: ‘Maar ik maak me geen illusies dat ik zou kunnen winnen, ik ben nu 62 jaar en vind het vooral fantastisch om deze run te kunnen lopen. De indianen lopen gratis, wij betalen best een behoorlijk startgeld maar dat is ook bedoeld voor ondersteuning van de stam. Bij de finish krijgt iedereen een zak mais van 50 kilo. Ook die gaat weer terug naar de mensen. Op deze manier ondersteun je toch echt de plaatselijke bevolking’. Jan Strijker en zoon Bas vliegen op 21 februari naar Mexico, de run is op 1 maart. Een paar dagen later vliegen de twee weer naar huis. Zondag liepen ze nog de trailmarathon in Apeldoorn. Dat was de laatste grote training.